Xoves, 19 Oct. 2017

Actualizado12:46:23 PM GMT

Estás en Opinion MeRZ

MeRZ

Da orde das cousas

Correo-e Imprimir PDF

 

acuarela-113É un feito indiscutible que todo obxecto precisa do noso interese para existir. Ninguén dubida que están pensados para chamar a nosa atención, para que admiremos as súas calidades estéticas e materiais, a súa contribución, útil, funcional, á mecánica do mundo. Moitos deses obxectos, destinados a un consumo rápido e masivo, conscientes da súa modesta condición industrial, da súa inferioridade individual, ofrécense ao cliente ben apegadiños un ao outro, en longas e coloridas ringleiras, como solemnes abandeirados dun exercito medieval alerta e disciplinado. A significativa ausencia de espazo intersticial subliña a súa condición robótica, a súa doada substitución, a súa dispoñibilidade inmediata. Aínda que, ás veces, un se pregunta quén posúe a quén. Hai días nos que, cheos de razón, sentímonos como xenerais omnipotentes que a paso marcial revistan ás tropas, deténdonos aquí para examinar uns ingredientes, alá para confirmar a data de caducidade, procurando trazos de individualidade nesa masa informe e compacta. Son días luminosos, de xúbilo apastelado, de íntima comuñón co Progreso e as súas beizóns. Mais, noutras ocasións, as máis delas, semella que vimos xa vencidos da casa, coa convicción dunha batalla perdida antes de iniciala, rendidos, incondicionalmente, ao asedio desas formacións impenetrables, planas como serigrafías de Warhol, revestidas, ao noso paso avivado, dunha dimensión secuencial e temporal de vinte e catro etiquetas por segundo.

Dos nomes dos animais.

Correo-e Imprimir PDF

 

Lembro cando a Bob Dylan lle deu polo catolicismo. Todo o mundo pode ter un mal día, mais, ao vello bardo, a cousa duroulle aínda uns anos. Daquela, en 1979, nunha coñecida canción do Slow Train Coming, viña a dicir que Deus puxera nome a todos os animais. In the beggining. Si, iso foi no comezo do mundo, cando Deus aínda non tiña competencia. Mais agora, coa historia un pouco máis adiantada, e os fabricantes de pensos escollendo os mellores nomes, o imaxinativo homo sapiens ten moitos problemas para bautizar ás súas mascotas.

Da negra cazadora de coiro

Correo-e Imprimir PDF

 

O pasado 20N, unha data sempre significativa en ámbolos dous lados da trincheira, os xornalistas que, nese espazo televisivo da TVG2 cualificado como un foro aberto, entrevistaron a Beiras, non perderon tempo en amosar as súas cartas. Agradécese. Escudados nesa peculiar idea de liberdade e independencia tan estendida, hoxe en día, no espazo interestelar, abriron fogo preguntando se os galegos equivocáranse ao dar unha nova maioría absoluta ao PP, seguiron coa confusa mestura, para eles, de Anova, insistiron, unha e outra vez, nos insultos a Feijoo, simples definicións segundo o espírito de Valle Inclán, observaron un significativo silencio perante as reflexións sobre a natureza corrupta do noso sistema representativo ou da restauración borbónica, e remataron cuestionando a capacidade do entrevistado, dada a súa idade, de liderar a formación dentro de catro anos.

De biscoitos mollados e outras evocacións.

Correo-e Imprimir PDF

 De Hopper, o pintor neoiorquino, aínda temos fresca a retrospectiva que a baronesa ofreceu, este verán, no seu museo madrileño. Aprecio esa mirada de voyeur que se detén nas oficinas desertas, nos bares a media noite, nos cuartos de aluguer, nos interiores que iluminan a toda cor a soidade e a melancolía. Pois, como Bacon ou os expresionistas alemáns, Hopper sabía que, nun mundo tecnificado e artificial, definido pola electricidade, non é preciso recorrer ás cores escuras, grises e apagadas, para falar da tristura, a desesperanza ou a estrañeza. Chega cunha fría luz de tubo fluorescente, co papel pintado das paredes, co silandeiro aura do baleiro, tinguido de laranxa, de verde, de rosa ou amarelo.

Dos vellos tempos

Correo-e Imprimir PDF

 

Espalladas polo espeso mato, aboian, silandeiras, somnolentas, columnas e varandas partidas, muros derruídos, retallos de cornixa, pedras labradas. No interior, mudo no seu desamparo, o vello pazo acolle un tolo garabato de silvas que gabean por trabes e muros, ocos e linteis. Penso, entón, nunha intervención que, mantendo os restos tal como están, describa as forzas que afastaron estes restos do seu emprazamento orixinal, a distancia entre o esplendor dunha antiga construción e o momento actual. Unha obra resolvida con liñas, centos de arames de aceiro, finos e flexibles, que poñan en contacto cada un dos retallos, cada pedra, por pequena que sexa, co seu lugar primitivo. Un paciente estudo arqueolóxico, un delicado encaixe bordado con esmero e agarimo, debuxado pola historia, o tempo e o azar.

JPAGE_CURRENT_OF_TOTAL